Ար՝դ ահա՛ մինչև՛ ցայս վայրս բազմաջան և աշխատաւոր քննու՛թեամբ գտեալ գրեցա՛ք զշարա՛գրակա՛ն գրեա՛լս, զՃ ամա՛ց զորս ի բխազում ժամանակաց հետա՛քննեալ հասու եղաք ըստ այ՛սքանեա՛ցս տեսողացն և լսողացն, որք էին ի հին ամաց ծնեալք, և ընդ ընթերցօ՛ղսն յառաջի՛ն պատմա՛գրա՛ցն որք ականա՛տեսք է՛ին լեալք ամենայն եղելո՛ցս և նեղութեանցս յայսոցիկ զոր վասն մեղաց տա՛նն հայոց, և ահա՛ որ զայս բազու՛մ անգամ զմտաւ ածեա՛լ իմ, վասն այս յետինս ժամա գրել զդառնա՛շու՛նչ կտրծսն։ 
Իսկ ի լինելն թվականութեանս հայո՝ց յամս ՇԲ եղև ահաւ՛որ նշան և սոսկալի՛ և կատարածի մեծի բարկութեան երևեալ ի քաղաքն անտիո՛ք, զոր ի ներքոյ արեգա՛կանն գործեցաւ այս սքանչելի՝ս, որ էր տեսողա՛ցն ահաւոր և հրաշալի՛. եղև այս նշա՛նս ահ և դողդումն ամենայն հաւատացելո՛ց քրիստոսի, զորս ա՛յժմ մեծա՛սաստ սպառնալեօ՛ք յայտնեա՛ց աստուած զդատաստա՛նն յահաւոր և իշխանն որ հաւատն եթո՛ղ, եղև հակառակ մեծ ազգին ասորոց. և յայնժամ մատնեցան ասորիք մեծ նեղութիւն, վասն սկսաւ հաւատոյ քննութիւն առնե՛լ հանապազօ՛ր. և այնչափ լրբեալ եղեն ազգն հոռոմոց, որ և զգործսն ո՛չ կարացին գիտել վասն զի քրիստոսի աւետարանն հրայմայեաց հրով այրե՛լ պատրիարգն. և եղև յորժամ ի հուրն եդին զաւետարանն աստուծոյ, ձայն ելանէ՛ր յաւետարանէ անտի՛ և ի հրոյն ի դուրս ելանէ՞ր. 
